ايل احساسم وباره .......

ایل احساسم وَبـــــاره بی قـرارُم تا بی

بای صبح آوه پَیومِـت خــُو نیـارُم تـا بیی

دشت جونم سی عزیزم گل بکارم تا بیی

بین گـُلـَل چـی گلی هم رنگ خـارم تـا بیی

ای مو قربون قرارت بی قـرارم تا بیی

چی قراول پشت بــرج انتظـارم تا بیی

چینی احساسم اشکـَس بی قرارم تا بیی

مثل مجنون دل وَ لیلات ایسـپارم تا بیی

دل بردن ، ایل لیلی خـو نیارم تا بیی

روح مجنون اینـِشین سـر مـزارم تا بیی

صد صیاد غم نشهسه من کشارم تا بیی

دَ نیا آهــو سراغ چشمه سارم تا بیی

اسب احساسم سرر داشت سوارم تا بیی

دَس وزندی شُستِمه بی کسب کارم تا بیی

چی بهونی بی خلال بی مال بـارم تا بیی

نیمه جــونـم مثل مشـک دَم ملارم تـا بیی

منم اي نگار و چشمي كه در انتظار رويت ...

اگرم حیات بخشی و گرم هلاک خواهی

سر بندگی به حکمت بنهم که پادشاهی

من اگر هزار خدمت بکنم گناهکارم

تو هزار خون ناحق بکنی و بی گناهی

به کسی نمی‌توانم که شکایت از تو خوانم

همه جانب تو خواهند و تو آن کنی که خواهی

تو به آفتاب مانی ز کمال حسن طلعت

که نظر نمی‌تواند که ببیندت که ماهی

من اگر چنان که نهیست نظر به دوست کردن

همه عمر توبه کردم که نگردم از مناهی

به خدای اگر به دردم بکشی که برنگردم

کسی از تو چون گریزد که تواش گریزگاهی

منم ای نگار و چشمی که در انتظار رویت

همه شب نخفت مسکین و بخفت مرغ و ماهی

و گر این شب درازم بکشد در آرزویت

نه عجب که زنده گردم به نسیم صبحگاهی

غم عشق اگر بکوشم که ز دوستان بپوشم

سخنان سوزناکم بدهد بر آن گواهی

خضری چو کلک سعدی همه روز در سیاحت

نه عجب گر آب حیوان به درآید از سیاهی

 

اسير دل رسوا

اسير دل رسواي خويشم

 چون بندبلا بر پاي خويشم

در دام دنيا مانده ام
در كار خود وامانده ام

چه حاصل از اين افسانه سازي
از اين مستي و ديوانه بازي

تا كي چون جان بزم مستان
در گوشه ميخانه باشم
تا كي بنوشم ساغر غم
سرمست اين پيمانه باشم
چه حاصل از اين سوز و ساز نهان
چه حاصل از اين خاطر نگران
تا كي به درگاه خدا
نالم چو ناي بي نوا
خدايا خدايا رها كن دل را ز دام بلا
ز قيد بلاها رهايم كن

 به عالم خود آشنايم كن
به نور خرد رهنمايم شو

 ز ظلمت هستي جدايم كن
چه حاصل از اين سوز و ساز نهان
چه حاصل از اين خاطر نگران